Ruchy

Sprawność funkcjonalna tych mechanizmów, jak i mechanizmów homeostazy oraz zachowania się instynktownego (motywacyjnego) zależy między innymi od ogólnego poziomu wzbudzenia (tónusu) układu nerwowego. Wynikiem eferentnej projekcji (rzutowania) pobudzeń z okładu nieswoistego jest powstanie w układach swoistych rozległych stanów ułatwionego przewodzenia, hamowania lub synchronizacji (rekrutacji) spontanicznyoh wyładowań czynnościowych. Mimo zastrzeżeń punktu 5 zaznacza się jednak pewne zróżnicowanie tych stanów w różnych okolicach układów swoistych (ważne w zjawisku uwagi). Podstawą czynności układu nieswoistego jest odbiór i przewodzenie impulsacji płynącej drogami układów swoistych. W wyniku przepływu serii impulsów drogami aferentnymi układów swoistych w korze mózgu powstają bioelektryczne potencjały wywołane pierwotnie. Równocześnie serie te przechodząc przez kolaterała neuronów dróg swoistych do układu nieswoistego powodują powstanie w nim rozlanych pobudzeń, rzutowanych następnie na rozległe obszary kory. Efektem tego rzutowania są korowe potencjały wywołane wtórnie. Potencjały wywołane pierwotnie mają krótki czas utajenia, krótki czas trwania oraz ścisłą lokalizację w korze odpowiadającą neuronom jednostek gnostycznych danego analizatora. Potencjały wywołane wtórnie mają dłuższy czas utajenia i trwania oraz obejmują rozległe obszary korowe.Ruchy muszą być organizowane od podstaw z powodu braku wzorcówstereotypów, w taj okolicy przechowywanych. Odpowiednikiem tego zaburzenia w czynności artykulacyjnej (mowy) jest afazja ruchowa. W obu przypadkach, osoba dotknięta zaburzeniami wie, jak być powinno i gdzie popełnia błędy. Cięższą postać zaburzeń, tzw. apraksję wyobrażeniową, cechuje upośledzenie planu działania przy prawidłowym przebiegu poszczególnych aktów ruchowych. Akty te nie tworzą więc ciągu doprowadzającego do realizacji czynności, łącząc się ze sobą w sposób przypadkowy. Zaburzenia planu działania wiążą się z uszkodzeniem okolic czołowych. Apraksja wyobrażenioworuchowa występuje w przypadku uszkodzenia okolic zbiegu potylicznoskroniowociemieniowego. Oprócz „słownika” obszar ten mieści także schemat funkcjonalnej struktury ciała. Pomimo istniejącej świadomości planu działania i zachowaniu stereotypów w uszkodzeniach tego obszaru mózg nie może jakby wybrać właściwego stereotypu aktu ruchowego. Wykonywane ruchy, tzw, bezpostaciowe, są „grube”, niezgrabne, niecelowe i nie związane z sytuacją. Uszkodzenie okolic wzrokowych lub słuchowych mowy powoduje afuzję czuciową, czyli brak rozumienia mowy. W uszkodzeniach okolic ciemieniowych stwierdza się upośledzenie zdolności do wykorzystywania wyuczonego słownictwa (agrafia amnestyczna).
Charakterystyczną cechą organizacji dróg aferentnych móżdżku jest zbieganie się w jego korze impulsów ze wszystkich receptorów, jąder i okolic związanych z motoryką.

Comments are closed.