Zdenerwowanie

Zaburzenie przemian tryptofanu w kwas nikotynowy obserwuje się w schizofrenii, a hamowanie powstawania serotoniny wywołuje objaw halucynacji. Głównym substratem dla powstania katecholamin jest tyrozyna, aminokwas endogenny, otrzymywany z egzogennego aminokwasu fenyloalaniny. Związek ten jest także prekursorem melaniny (barwnika skóry) oraz tyroksyny hormonu tarczycy). Przemiany białkowe są w komórkach nerwowych bardzo intensywne i należą do ich podstawowych czynności. Wykazano ścisłą zależność między intensywnością tych przemian a stanem czynnościowym układu nerwowego. Intensywne jest także odnawianie białek, które najszybciej przebiega w wieku niemowlęcym. Przemiany białkowe zmniejszają się stopniowo z wiekiem, będąc funkcją uwodnienia tkanki nerwowej. Podobnie, jak z tempem przemian białek, występuje ścisła współzależność stanu czynnościowego mózgowia z zawartością w nim i intensywnością przemian kwasów nukleino w yc h. Stwierdza się, że obszary mózgowia filogenetycznie najmłodsze i najbardziej aktywne zawierają najwięcej RHA. Ponadto, poziom kwasów nukleinowych zależy od intensywności pobudzeń i czasu ekspozycji. Pobudzenia stresowe wywołują wzrost zawartości KNA w określonych obszarach mózgowia (zwłaszcza w podwzgórzu), a długotrwałe drażnienie komórek ruchowych rdzenia kręgowego i zwoju słuchowego obniża poziom tego związku.Konieczne jest sprowokowanie lub samoistne wystąpienie ogólnej aktywności osobnika utrzymanej na poziomie wyższym niż stan spoczynku, a niższym niż stan „wzbudzenia (zdenerwowania). W ramach tej ogólnej aktywności osobnik musi oczywiście wykonać ruch, reakcję nadającą się do warunkowania. W odpowiednio krótkim czasie po reakcji musi nastąpić adekwatne wzmocnienie. Ukształtowanie odruchu następuje tym łatwiej, im szybciej po reakcji nastąpi wzmocnienie. Opóźnienie nie może przekroczyć ustalonej granicy czasu, O łatwości ukształtowania odruchu decyduje także siła wzmocnienia określona przez liczbę i jakość wzmacniających czynników. W zależności od sposobu stosowania wzmocnienia (stałe, sporadyczne) sposób reagowania i łatwość warunkowania będzie różna. Wzmocnienia sporadyczne mogą być stosowane w stałym odstępie czasu i wówczas w podobnym odstępie nasila się reakcja. Można także stosować wzmocnienie po stałej liczbie nie wzmacnianych reakcji osobnika, co także zwiększa częstotliwość występowania warunkowanej reakcji.
Ostatecznym efektem odruchu powinna być redukcja działania motywacyjnego lub powstanie motywacji przeciwnej. Podobne do klasycznych odruchów warunkowych odruchy instrumentalne podlegają wygaszaniu, dochodzi do niego wskutek:

Comments are closed.